نتایج امیدوارکننده یک تحقیق در رابطه با مقابله با پارکینسون

بی بدیل پرداز: پژوهشگران پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری یک ساختار نانویی هیبریدی ساختند که در محیط کشت سلولی، اثربخشی جالب توجهی روی بیماری پارکینسون دارد.
نتایج امیدوارکننده یک تحقیق در رابطه با مقابله با پارکینسون

به گزارش بی بدیل پرداز به نقل از مهر، اخیرا مقاله ای با عنوان «The impact of hUC MSC–derived exosome-nanoliposome hybrids on α-synuclein fibrillation and neurotoxicity» در نشریه Science Advances انتشار یافته که در آن محققان پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری به رهبری خانم دکتر دینا مرشدی جزئیات جالب توجهی از تأثیر نوعی نانوساختار هیبریدی زیستی روی پروتئین های عامل پارکینسون در سلول های محیط کشت عرضه کردند.
فرهنگ علی اکبری، از اعضاء هیات علمی پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری که در این پروژه همکاری دارد، در رابطه با این فناوری می گوید: «بیش از ۱۵ سال است که روی توسعه ساختارهایی برای مقابله با پارکینسون کار می نماییم. پیش از این، سامانه لیپیوزومی ساخته بودیم که می توانست دارو را وارد سلول ها کنند و از تجمع پروتئین های آلفا سینوکلئین جلوگیری نماید.»
آلفا سینوکلئین پروتئینی در قسمت عصبی است که بیشتر در پایانه های آکسون نرون های مغز وجود دارد. تجمع این پروتئین و فیبریل شدن آنها می تواند منجر به بیماری هایی نظیر پارکینسون شود.
این گروه تحقیقاتی در پروژه ی قبلی خود نانوسامانه لیپوزومالی ساخته بودند که دارویی را با خود حمل می کرد. این دارو مانع اتصال مونومرها به هم می شد و از تجمع فیبریل های پروتئینی جلوگیری می کرد.
در این پروژه جدید آنها به سراغ راهبرد اگزوزم رفتند، اگزوزمی که از سلول های بند ناف انسان استخراج شده است. به قول دکتر علی اکبری سلول های بندناف از ترشحاتی برخوردار می باشند که می تواند روی بافت ها اثربخشی درمانی داشته و در نتیجه این گروه ایده استفاده از اگزوزم های بند ناف را مطرح نمودند، با این پیش فرض که این اگزوزم ها هم اثرات درمانی دارند.
در این مقاله جدید، تیم تحقیقاتی دکتر مرشدی هیبرید نانولیپوزوم و اگزوزم را برای مقابله با پارکینسون مورد استفاده قرار داد. این ساختار هیبریدی، هم از منظر اثربخشی دارویی که داخل لیپوزوم قرار داده شده و هم از نظر اثربخشی خود اگزوزم و لیپوزوم نتایج امیدوارکننده ای به دنبال داشت.
نتایج روی محیط کشت نشان داد که این ساختار هیبریدی اثربخشی بیشتری نسبت به سامانه پیشین این گروه داشت و از تجمع پروتئینی جلوگیری کرد و همینطور باعث باز شدن ساختارهای فیبریلی شد. از طرفی به علت نوع دارویی که در این ساختار هیبریدی وجود دارد و خواص آنتی اکسیدانی آن، گونه های سمی اکسیژن کمتری در محیط کشت دیده شد. یکی دیگر از جنبه های مثبت این ساختار هیبریدی، افزایش شانس عبور از سد خونی مغز است که این مورد اثربخشی درمان را زیاد می کند.
دکتر علی اکبری می افزاید: « این کار در محیط کشت و به صورت برون تنی صورت گرفته و در قدم بعد ما به دنبال استفاده از آن به صورت درون تنی و روی موش های آزمایشگاهی هستیم. هرچند که تا رسیدن این فناوری به بازار راه طولانی مانده است اما همین نتایج اولیه هم بسیار امیدوارکننده است.»


منبع:

زمان: 12:22:04
گروه: مطالب عمومی
بازدید: 202
امتیاز: 5.0
تگهای خبر: فناوری
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
نظر شما در مورد این مطلب
نظر شما در مورد مطلب:
دوستان بی بدیل